Beeratis’s Weblog

Drown your sorrows

into alcohol and smoke.

Drown your past

in the secluded caves of your mind.

Drown your desires

in an eternal illusion.

Drown your rage

in a swirling stairwell.

Drown your thoughts

in a deep silence.

Drown your friends

in a black box.

Drown your parents

in tears of guilt.

Drown your urges

in a mountain of constraints.

Drown your dreams

in your own self-destruction.

Drown the future

in a bag of feces.

Drown your emotions

in just one.

Drown your body

in invisibility.

Drown life….

is Loneliness. You’re alone….

Even in crowds of 1000s

How’s it possible?

Nothing to do about it

Just sit back and enjoy the ride

Beware though….

It’s going to be long and lonely

as always…

bastard would you’ve been

if nobody claimed you?

What kind of idiot would you’ve been

if you hadn’t looked after your sisters?

What kind of beast you would be

if you wouldn’t take care of your sons?

What kind of scum would you’ve been

if you hadn’t cleaned up your past?

What kind of pigfucker are you

if you let your friends drown?

What kind of man would you be

if you let snow cover your sins????????

Όλα είναι μάταια. Δεν υπάρχει φως πουθενά. Δεν βλέπω το μέλλον όπως το έβλεπα. Αυτή η βροχή με έχει κάνει μούσκεμα τόσον καιρό. Τίποτα δεν αλλάζει όσο και αν προσπαθούμε. Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Όπως και να κρατάω το χάρτη, δε βγάζει νόημα πια. Η αξιοπρέπειά μου έχει καταρρακωθεί. Ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Αϊσέ, δεν αντέχω άλλο. Ο χορός της κοιλιάς σου μακρινή ανάμνηση. Εδώ καλά καλά δεν μιλάμε. Προτιμάς να περνάς το χρόνο σου με άλλους παρά με εμένα. Αν αυτό το είχα κάνει εγώ, θα με είχες σταυρώσει. Δεν υπάρχει σεβασμός πια. Δεν το αξίζω αυτό. Δεν, δεν, δεν…Όλα τα συναισθήματά μου είναι αρνητικά. Στις 10 του Σεπτέμβρη θα τα ξέρουμε όλα. Ελπίζω μέχρι τότε να έχω αντέξει. Γιατί, ειλικρινά, δεν έχω ιδέα αν θα τα καταφέρω…Δεν αντέχω άλλο, κραυγή αγωνίας και βοήθειας βγάζω. Το λυπηρό είναι ότι είμαι μόνος μου….Τελείως. Πάνε οι φίλοι…Τους παράτησα και αυτούς…Η επόμενη φορά θα είναι διαφορετική. Όλα τα απωθημένα μου θα βγουν εκεί. Τη λυπάμαι…Χαιρετίσματα στο Νέστωρα, το μόνο πλάσμα που με αγάπησε αληθινά σε αυτόν τον κόσμο….Ω τι περίεργο….Δεν ήταν άνθρωπος….Ήταν ζώο….

Η ζωή συνεχιζόταν όπως πάντα. Μέχρι που ήρθε εκείνη και εμφάνισε τον ήλιο μέσα από τα σύννεφα που είχαν σκεπάσει την καρδιά του. Ήταν η όαση στη χαμένη ζωή του. Ένα lost boy ήταν και αυτός, σύμφωνα με τις δικές της σκέψεις. Οι νύχτες πολλές, οι στιγμές χορταστικές στην αρχή. Μετά ήρθε ο ρεαλισμός και η προσγείωση. Πολλά της ζωής τα εμπόδια. Αμείλικτος και αυτός ο στριμμένος γέρος που λέγεται χρόνος. Ο ουρανός σκοτείνιασε πάλι. Εκείνος και εκείνη μαζεύτηκαν τουρτουρίζοντας στις σπηλιές τους. Όμως ήταν η πρώτη φορά που ήταν χώρια σ’αυτό το μονοπάτι. Πάνε μερικά χρόνια από τότε. Κανείς τους δεν έχει βγει πραγματικά έξω από τη σπηλιά του. Τί και αν συναντιούνται τα μονοπάτια τους; Τί και αν πασχίζουν να συνεχίσουν να κάνουν νοήματα ο ένας στον άλλο μέσα από τις σπηλιές τους; Άλλοι καιροί, αλλά το κυνήγι της ευτυχίας συνεχίζεται μάταια.

Ο μεγάλος χειμώνας…Πολλά μπορείς να πεις για αυτόν. Όμως, αυτός τον έφερε και αυτή δεν αντέδρασε. Αυτός συνέχισε να την περπατά σε μονοπάτια σκοτεινά, κρύα και υγρά. Αυτός παρασύρθηκε και έχασε το δρόμο, διαβάζοντας λάθος το χάρτη. Αυτός, αυτός, αυτός…Και από τότε η κατηφόρα δεν σταμάτησε. Μέχρι χτες. Που έφτασε στο τέρμα. Που χτύπησε με το κεφάλι στην πέτρα δίπλα από το ρέμα. Το αίμα του έτρεχε καυτό στο κούτελο, κάτω από τον αυγουστιάτικο ήλιο. Και τότε τα συνειδητοποίησε όλα. Βαθιά μέσα του ήθελε το ταξίδι να συνεχιστεί. Ήθελε, όμως, να κοιτάξει τα μάτια της και να δεί μέσα τους την ίδια θέληση και ζεστασιά που έβλεπε κάποτε. Σηκώθηκε και τίναξε το ξερό χώμα από πάνω του. Πήρε το χάρτη και ξεκίνησε να τον διαβάζει ξανά, αλλά προς την αντίθετη κατεύθυνση. Και τότε της έδωσε το χέρι του να τον ακολουθήσει, περιμένοντας να δει αν θέλει και αυτή να βρουν το δρόμο ξανά…

Ταξιδιάρα ψυχή είμαι και εγώ. Του μυαλού μου το κρυφό μέρος δεν αποκαλύπτω. Με άλλες σκέψεις φεύγω, με άλλες γυρνώ. Τελικά η ζωή όλα τα κάνει να μοιάζουν τόσο φυσικά, που ακόμα και εσύ ο ίδιος εκπλήσεσαι. Φεύγουν οι άνθρωποι, αλλά ακόμα και όταν φεύγουν, και βρίσκονται τόσο μακριά, σε ταλαιπωρούν ακόμα. Και δε μιλάω μόνο για πνευματική ταλαιπωρία. Anyway, αυτό ήταν το πρώτο μου post, το πιο πιθανό είναι να είμαι μόνο εγώ ο αναγνώστης του εαυτού μου…