Απόγνωση
Όλα είναι μάταια. Δεν υπάρχει φως πουθενά. Δεν βλέπω το μέλλον όπως το έβλεπα. Αυτή η βροχή με έχει κάνει μούσκεμα τόσον καιρό. Τίποτα δεν αλλάζει όσο και αν προσπαθούμε. Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Όπως και να κρατάω το χάρτη, δε βγάζει νόημα πια. Η αξιοπρέπειά μου έχει καταρρακωθεί. Ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Αϊσέ, δεν αντέχω άλλο. Ο χορός της κοιλιάς σου μακρινή ανάμνηση. Εδώ καλά καλά δεν μιλάμε. Προτιμάς να περνάς το χρόνο σου με άλλους παρά με εμένα. Αν αυτό το είχα κάνει εγώ, θα με είχες σταυρώσει. Δεν υπάρχει σεβασμός πια. Δεν το αξίζω αυτό. Δεν, δεν, δεν…Όλα τα συναισθήματά μου είναι αρνητικά. Στις 10 του Σεπτέμβρη θα τα ξέρουμε όλα. Ελπίζω μέχρι τότε να έχω αντέξει. Γιατί, ειλικρινά, δεν έχω ιδέα αν θα τα καταφέρω…Δεν αντέχω άλλο, κραυγή αγωνίας και βοήθειας βγάζω. Το λυπηρό είναι ότι είμαι μόνος μου….Τελείως. Πάνε οι φίλοι…Τους παράτησα και αυτούς…Η επόμενη φορά θα είναι διαφορετική. Όλα τα απωθημένα μου θα βγουν εκεί. Τη λυπάμαι…Χαιρετίσματα στο Νέστωρα, το μόνο πλάσμα που με αγάπησε αληθινά σε αυτόν τον κόσμο….Ω τι περίεργο….Δεν ήταν άνθρωπος….Ήταν ζώο….
