Αγάπη
Η αγάπη. Παντοτινή, αέναη. Ποτέ δεν σβήνει.
Σαν τα άλμπατρος που αγκαλιάζονται.
Ο καπνός του τσιγάρου που στροβιλίζεται.
Ποτέ δεν χάνει την επαφή.
Σαν την βροχή που πάντα θα πέφτει στην καρδιά μου.
Σαν την άμμο της ερήμου που πηγαινοέρχεται,
αλλά πάντα εκεί βρίσκεται, κάτω από τον ήλιο.
Είναι πικρή, πονάει, αλλά πάντα είναι αγάπη.
Οι πρώτες ηλιαχτίδες της μέρας
που χαϊδεύουν απαλά τα μαλλιά.
Το φύσημα του αέρα δίπλα από τη θάλασσα.
Απαλό άγγιγμα, στερνό αντίο.
Αγάπη….
Πάλι εδώ
Δεν πέρασε δα και τόσος καιρός. Πάλι στο ίδιο σημείο βρίσκονται. Κοιτά ο ένας τον άλλο. Απόλυτη ησυχία. Δεν ακούγεται τίποτα. Αυτοί οι δύο όμως μοιάζουν λες και δεν αντέχουν το θόρυβο. Ποιό θόρυβο; Αυτοί θυμόντουσαν ποιον. Εκκωφαντικός. Τα ξημερώματα της Παρασκευής. Ο ένας είχε το πάνω χέρι. Είχε κάνει τον άλλο να μαζευτεί και να μη μπορεί να ανιδράσει. Είχε στριμώξει την κοπέλα στη γωνία. Ο άλλος δεν μπορούσε να κάνει τίποτα. Τα ουρλιαχτά της όμως τα άκουγε μόνο αυτός. Ο άλλος δεν άκουγε τίποτα, μόνο τρομοκρατούσε. Δεν έπρεπε να ξαναγίνει αυτό. Η τρομοκρατία δεν έπρεπε να περάσει. Δεν ήθελε να τη χάσει εξαιτίας του. Αυτός δεν σήμαινε τίποτα για αυτόν. Όλος ο κόσμος του ήταν αυτή. Εξακολουθούσε να τον κοιτάει. Όσο θυμόταν τί είχε γίνει, τόσο ήθελε να τον αρπάξει από το λαιμό και να τον πνίξει.
Δεν μπορούσε όμως ούτε καν να τον αγγίξει. Τσάμπα ο θυμός και ο ιδρώτας. Είχε φύγει. Αυτός όμως θυμόταν ό,τι δεν θα έπρεπε να είχε γίνει. Ο άλλος ήταν φευγάτος. Παρών μόνο για σαματά και μετά καμία ανάμειξη. Δειλός και άναδρος. Συνηθισμένη κρυψώνα του ο καθρέφτης. Εκεί κατέληγε πάντα. Και εκείνος δεν είχε τρόπο να τον καταδιώξει. Όταν έφευγε από τον καθρέφτη, τον άκουγε μέσα στο κεφάλι του. Τώρα πια άλλος καθρέφτης, ίδιο φαινόμενο.Όλα μαύρα….Όλα
Απόγνωση
Όλα είναι μάταια. Δεν υπάρχει φως πουθενά. Δεν βλέπω το μέλλον όπως το έβλεπα. Αυτή η βροχή με έχει κάνει μούσκεμα τόσον καιρό. Τίποτα δεν αλλάζει όσο και αν προσπαθούμε. Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Όπως και να κρατάω το χάρτη, δε βγάζει νόημα πια. Η αξιοπρέπειά μου έχει καταρρακωθεί. Ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Αϊσέ, δεν αντέχω άλλο. Ο χορός της κοιλιάς σου μακρινή ανάμνηση. Εδώ καλά καλά δεν μιλάμε. Προτιμάς να περνάς το χρόνο σου με άλλους παρά με εμένα. Αν αυτό το είχα κάνει εγώ, θα με είχες σταυρώσει. Δεν υπάρχει σεβασμός πια. Δεν το αξίζω αυτό. Δεν, δεν, δεν…Όλα τα συναισθήματά μου είναι αρνητικά. Στις 10 του Σεπτέμβρη θα τα ξέρουμε όλα. Ελπίζω μέχρι τότε να έχω αντέξει. Γιατί, ειλικρινά, δεν έχω ιδέα αν θα τα καταφέρω…Δεν αντέχω άλλο, κραυγή αγωνίας και βοήθειας βγάζω. Το λυπηρό είναι ότι είμαι μόνος μου….Τελείως. Πάνε οι φίλοι…Τους παράτησα και αυτούς…Η επόμενη φορά θα είναι διαφορετική. Όλα τα απωθημένα μου θα βγουν εκεί. Τη λυπάμαι…Χαιρετίσματα στο Νέστωρα, το μόνο πλάσμα που με αγάπησε αληθινά σε αυτόν τον κόσμο….Ω τι περίεργο….Δεν ήταν άνθρωπος….Ήταν ζώο….
