Beeratis’s Weblog

Η ζωή συνεχιζόταν όπως πάντα. Μέχρι που ήρθε εκείνη και εμφάνισε τον ήλιο μέσα από τα σύννεφα που είχαν σκεπάσει την καρδιά του. Ήταν η όαση στη χαμένη ζωή του. Ένα lost boy ήταν και αυτός, σύμφωνα με τις δικές της σκέψεις. Οι νύχτες πολλές, οι στιγμές χορταστικές στην αρχή. Μετά ήρθε ο ρεαλισμός και η προσγείωση. Πολλά της ζωής τα εμπόδια. Αμείλικτος και αυτός ο στριμμένος γέρος που λέγεται χρόνος. Ο ουρανός σκοτείνιασε πάλι. Εκείνος και εκείνη μαζεύτηκαν τουρτουρίζοντας στις σπηλιές τους. Όμως ήταν η πρώτη φορά που ήταν χώρια σ’αυτό το μονοπάτι. Πάνε μερικά χρόνια από τότε. Κανείς τους δεν έχει βγει πραγματικά έξω από τη σπηλιά του. Τί και αν συναντιούνται τα μονοπάτια τους; Τί και αν πασχίζουν να συνεχίσουν να κάνουν νοήματα ο ένας στον άλλο μέσα από τις σπηλιές τους; Άλλοι καιροί, αλλά το κυνήγι της ευτυχίας συνεχίζεται μάταια.

Ο μεγάλος χειμώνας…Πολλά μπορείς να πεις για αυτόν. Όμως, αυτός τον έφερε και αυτή δεν αντέδρασε. Αυτός συνέχισε να την περπατά σε μονοπάτια σκοτεινά, κρύα και υγρά. Αυτός παρασύρθηκε και έχασε το δρόμο, διαβάζοντας λάθος το χάρτη. Αυτός, αυτός, αυτός…Και από τότε η κατηφόρα δεν σταμάτησε. Μέχρι χτες. Που έφτασε στο τέρμα. Που χτύπησε με το κεφάλι στην πέτρα δίπλα από το ρέμα. Το αίμα του έτρεχε καυτό στο κούτελο, κάτω από τον αυγουστιάτικο ήλιο. Και τότε τα συνειδητοποίησε όλα. Βαθιά μέσα του ήθελε το ταξίδι να συνεχιστεί. Ήθελε, όμως, να κοιτάξει τα μάτια της και να δεί μέσα τους την ίδια θέληση και ζεστασιά που έβλεπε κάποτε. Σηκώθηκε και τίναξε το ξερό χώμα από πάνω του. Πήρε το χάρτη και ξεκίνησε να τον διαβάζει ξανά, αλλά προς την αντίθετη κατεύθυνση. Και τότε της έδωσε το χέρι του να τον ακολουθήσει, περιμένοντας να δει αν θέλει και αυτή να βρουν το δρόμο ξανά…

Ταξιδιάρα ψυχή είμαι και εγώ. Του μυαλού μου το κρυφό μέρος δεν αποκαλύπτω. Με άλλες σκέψεις φεύγω, με άλλες γυρνώ. Τελικά η ζωή όλα τα κάνει να μοιάζουν τόσο φυσικά, που ακόμα και εσύ ο ίδιος εκπλήσεσαι. Φεύγουν οι άνθρωποι, αλλά ακόμα και όταν φεύγουν, και βρίσκονται τόσο μακριά, σε ταλαιπωρούν ακόμα. Και δε μιλάω μόνο για πνευματική ταλαιπωρία. Anyway, αυτό ήταν το πρώτο μου post, το πιο πιθανό είναι να είμαι μόνο εγώ ο αναγνώστης του εαυτού μου…